Showing posts with label चलखेल. Show all posts
Showing posts with label चलखेल. Show all posts
प्र.म.ओलीले फरार अभियुक्तलाई प्रेस काउन्सिलको सदस्य बनाए

प्र.म.ओलीले फरार अभियुक्तलाई प्रेस काउन्सिलको सदस्य बनाए

इतिहासले गर्‍यो मजाक ! प्रेस काउन्सिलमा नटवरलाल !

प्रधानमन्त्रीले बोकेका पाठक प्रहरीको फरार सूचीमा


१९ वैशाख, काठमाडौं । प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको ६ महिना लामो अथक प्रयासपछि अन्ततः प्रेस काउन्सिल नेपालको सदस्य पदमा दीपक पाठक मनोनित भएका छन् ।

एमाले नेता एवं सञ्चारमन्त्री शेरधरन राई र पार्टी सचिव प्रदीप ज्ञवालीसमेतले विरोध गर्दागर्दै प्रहरीको फरार सूचीमा रहेका पाठकलाई प्रधानमन्त्री ओलीको मुढे बलमा काउन्सिलको सदस्य बनाइएको छ ।
सरकारले अभियुक्त पाठकलाई काउन्सिलको सदस्यमात्रै बनाएनन्, राष्ट्रको ढुकुटीबाट ९ लाख रुपैयाँसमेत दिने निर्णयमा सञ्चारमन्त्रीको हात पक्डेर सही गराएका छन् ।
केपी ओलीको गृह जिल्ला झापा घर भएका पाठक ठगी प्रकरणमा ‘नटवरलाल’का रुपमा चिनिन्छन् । उनी प्रहरीको खोजी सूचीमा छन् । पाठकलाई खोज्दाखोज्दै बालकोट चौकीका प्रहरीको धेरै जोर जुत्ता फटिसकेको छ ।
पाठकको अपराधकर्मका फाइलहरु यतिबेला अदालत, प्रेस काउन्सिल र सूचना विभागदेखि प्रहरी कार्यालयमा समेत सुरक्षित छन् । तर, उनै नटवरलाललाई प्रधानमन्त्री केपी ओलीले ९ लाख नगदसहित प्रेस काउन्सिलको सदस्य बनाएका छन् ।
सूचना तथा सञ्चारमन्त्री शेरधन राईले ५ महिनादेखि लगातार अस्वीकार गर्दै आएको पाठकका नाममा ओलीको दबाव सहन नसकी आत्मा रुवाएर शनिबार विदाका दिन सही धस्काएका छन् । सचिव दिनेश थपलिया शनिबार विदाका दिनमा यही कामका लागि दौडादौड गर्न बाध्य भए ।
को हुन् दीपक पाठक ?
झापाली पाठकले सुरुमा मार्गदर्शन नामको मासिक पत्रिका निकाल्थे । पछि उनले तत्काली प्रधानसेनापति छत्रमान गुरुङ, नेपाल वायु सेवा निगमका सुगतरत्न कंशाकार, सामसुङका व्यवसायी दीपक मल्होत्रा, राजस्व अनुसन्धानका भरत सुवेदी र सशस्त्र प्रहरीका एआइजी/आइजीपी लगायतसँग ब्याकमेलिङ गरेको उजुरी प्रेस काउन्सिलमा पर्‍यो ।
पत्रकारको भेषमा भीआइपीहरुलाई ब्ल्याकमेलिङ गरेको र राजधानीमा आलिशान घर बनाएको उजुरी परेपछि प्रेस काउन्सिलले पाठकमाथि छानविन सुरु गर्‍यो । काउन्सिलले छानविन थालेपछि पाठकले प्रेस काउन्सिलकै पदाधिकारीको चरित्र हत्या गर्दै मार्गदर्शनमा लेख्न थाले ।
अन्ततः काउन्सिलले पाठकको पत्रिका मार्गदर्शनलाई प्रेस काउन्सिलको दफा ११ लगाएर कारवाही गर्‍यो । पाठकको पत्रिकाले सरकारबाट पाउँदै आएको सुविधा रोक्का भयो । उनको पत्रिका वर्गीकरणबाट झिकियो । पत्रिका प्रकाशनसँगै पाठकले ट्राभल एजेन्सीसमेत खोलेर सञ्चालन गरिरहेका थिए ।
आफू कारवाहीमा परेपछि पाठकले प्रेस काउन्सिलमा पुगेर कार्यालयमा तोडफोड गर्नुका साथै काउन्सिलका पदाधिकारीमाथि हातपात गरे । त्यसपछि उनलाई प्रहरीले समातेर हिरासतमा कोच्यो । ६ दिन थुनामा बसेपछि उनी माफी मागेर थुनामुक्त त भए । तर, उनको पत्रिकामाथि काउन्सिलले गरेको कारवाही यथावत रह्यो । उनको यो कारवाहीलाई अदालतले समेत सदर गरिसकेको छ ।

माफी मागथेर थुनाबाट मुक्त भएपछि पनि पाठकको धन्दा उस्तै रह्यो । उनले ग्लोबल बैंक, मेघा बैंक आदिमा बाउन्स चेक दिएर मानिसहरुलाई ठगेको अर्को उजुरी आयो । जडिबूटीतिर बसोबास गर्ने भएकाले पाठकलाई खोज्न बालकोट चौकीका प्रहरी युवराज गिरी लागि परे । तर, पाठक कतै फेला परेनन् । उनी अझै पनि खोजीकै सूचीमा छन् ।
केपी ओली प्रधानमन्त्री भइसकेपछि प्रहरीको खोजीको सूचीमा रहेका पाठक दिनहुँजसो सिंहदरबार र बालुवाटारमा थर्पू हालेर बस्न थाले । र, त्यहीँबाट मानिसहरुलाई फोन गर्न र थर्काउन थाले ।
शेरधनले भनेका थिए, गेट आउट, तिम्रो अनुहार हेर्नु नपरोस्
स्रोतका अनुसार प्रधानमन्त्री केपी ओलीले सत्ता सम्हाल्नासाथ पाठकलाई प्रेस काउन्सिलको सदस्य बनाउने प्रयास गरेका थिए । पाठकलाई काउन्सिलमा लैजान सूचना तथा सञ्चारमन्त्री शेरधन राईलाई आग्रह गर्दा राईले उनी आपराधिक छविको भएको र काउन्सिलबाटै कारवाहीमा परेको व्यक्तिलाई प्रेस काउन्सिलको सदस्य बनाउन नसकिने भन्दै टार्दै आइरहेका थिए ।
स्रोतका अनुसार एक दिन पाठकले सञ्चार मन्त्रालयमा राईलाई नै भेटेर आफूलाई प्रेस काउन्सिलको सदस्य बनाउन आग्रह गरे । साथै आफ्नो पत्रिकामाथि गरिएको कारवाही फुकुवा गर्नसमेत उनले आग्रह गर । तर, मन्त्री राईले हप्काउँदै पाठकलाई ‘गेटआउट’ भनेका थिए । ‘तिम्रो अनुहार सञ्चार मन्त्रालयमा देख्नु नपरोस्’ भनेर मनत्री राईले उनलाई हप्काएका थिए ।
अन्ततः मन्त्री राईले ओलीको दबाव खप्न नसकेर पाठकलाई शनिबार सरकारी विदाका दिन प्रेस काउन्सिलमा नियुक्त गरेका छन् । ओलीका हातबाट पूर्वमन्त्री कर्ण थापा बन्ने डर भएपछि मन्त्री राई शनिबारकै दिन भए पनि पाठकलाई प्रेस काउन्सिलको सदस्य बनाएर जेनेभातिर लागेका छन् । टेलिकमसम्बन्धी कार्यक्रममा सहभागिता जनाउन मन्त्री राई जेनेभा गएका हुन् ।
एक्ला ओली पाठकको पक्षमा
पाठकलाई प्रेस काउन्सिलको सदस्य बनाउनमा केपी ओली गुटका भए पनि धेरै नेताहरुको सहमति थिएन । ओलीका प्रेस सल्लाहकार प्रमोद दाहालले पाठकलाई काउन्सिलको सदस्य नबनाउन प्रधानमन्त्रीलाई सुझाव दिएका थिए । तर, ओलीले दाहाललाई हप्काउँदै भने- ‘मैले तिमीलाई बनाउँदा हुने, उसलाई बनाउन किन नहुने ?’
केपी ओली समूहकै नेता एवं पत्रकार गोकुल बास्कोटाले त अपराधिक चरित्रको पाठकलाई काउन्सिलको सदस्य बनाइएमा म बालुवाटार नै छिर्दिँन भनेर चेतावनीसमेत दिए । तर, ओलीले बास्कोटाको पनि कुरो सुनेनन् ।
पार्टीका सचिव एवं ओली पक्षका नेता प्रदीप ज्ञवालीले पनि पाठकको आपराधिक चरित्र भएकाले उनलाई नियुक्ति नदिने प्रधानमन्त्रीसमक्ष आग्रह गरे । तर, ओलीले ज्ञवालीको पनि कुरो मानेनन् । प्रधानमन्त्रीलाई पूर्वसूचना तथा सञ्चारमन्त्री शंकर पोखरेलले पनि सम्झाए । तर, पाठकको प्रेममा फसिसकेका प्रधानमन्त्रीले कसैको कुरो सुनेनन् । प्रधानमन्त्रीका स्वकीय सचिव इन्द्र भण्डारी पनि पाठकलाई नियुक्ति दिन नहुने अडान राखेका थिए ।
तर, बालुवाटारमा विज्ञका रुपमा रहेका शाक्य थरका प्रधानमन्त्रीका नामतेदारहरुले चाहिँ पाठकलाई नियक्ति दिनैपर्ने बताएका थिए । त्यस्तै प्रधानमन्त्रीका राजनीतिक विज्ञ एवं झापाली एमाले नेता देवेन्द्र दाहाल पनि पाठकको पक्षमा हात धोएर लागिपरेका थिए ।
अर्थ मन्त्रालयमा १५ लाखको फायल, ९ लाख निकासा
पाठकलाई ओली सरकारले सरकारी सुविधा रोक्का भएवापतको ९ लाख रुपैयाँ क्षतिपूर्ति दिने निर्णयसमेत गरेको छ । काउन्सिलको कारवाहीका कारण उनको पत्रिकाको सुविधा रोक्का भएको थियो । सरकारको स्वायक्त निकायले गरेको कारवाहीलाई सरकारले हस्तक्षेप गरेर पाठकलाई ९ लाख उपलब्ध गराएको हो । बाँकी ६ लाखको फाइल अर्थमै छ ।
अब आफैं प्रेस काउन्सिलको सदस्य भइसकेपछि पाठकले कसरी पीत पत्रकारिता र ब्ल्याकमेलिङलाई नियन्त्रण गर्लान् ? यो सम्झेर एमाले निकट पत्रकारहरु एवं केपी ओलीका प्रशंसकहरु नै जिल्ल परेका छन् ।
एमालेमा एक से एक राम्रा एवं काबिल पत्रकार र सञ्चार विज्ञहरु थिए । तर, प्रधानमन्त्री ओलीले प्रहरीको फरार सूचीमा रहेका पाठकलाई नै किन यसरी ५ महिनासम्म मेहनत गरेर ९ लाख रुपैयाँसहित काउन्सिलको सदस्य बनाए ? यसबारे प्रश्न गर्दा एकजना एमाले नेताले अनलाइनखबरसँग भने- ‘पाठकले महाधिवेशनका बेला मार्गदर्शन पत्रिका छापेर केपी ओलीको पक्षमा प्रचार गरेका थिए ।’
यद्यपि पाठकको पत्रिकाको धन्दा अहिले बन्द छ ।
२०७३ वैशाख १९ गते १६:५२ मा  अनलाइनखबरमा प्रकाशित
मानव तस्करीमा सरकारी क्रियाशीलता

मानव तस्करीमा सरकारी क्रियाशीलता

–प्रशान्त महासागर

आम नेपाली जीवनको इतिहासमा धेरैले धेरै छन भन्दै वर्णन र विश्लेषण गरिईयो तर त्यसको अर्थ कुनैमा पनि केहीमा पनि खुलेनन् भने नेपालीहरु विस्तारै विभाजित हुँदै गएको इतिहासलाई आ–आफ्नै सोच र परिभाषाले ठीक हो भन्न लगाउँदै राजनैतिक हस्तिहरु सफल र शिखर चढ्दै गए त आम नेपाली खुड्किलो सावित हुँदै गए । यसले देशको चौतर्फी विकासलाई थाँती राख्दै सिमित मनुष्यहरु मात्र राज्यमा देखिंदै गए जसको लक्ष्य भनेकै आफन्त विकासका सिद्धान्त मात्र सर्वोपरि सावित हुँदा नि निमुखाहरु भोकै हुनुलाई ठूलो कुनै पनि सिद्धान्त र परिभाषाले नदेखिनु नै हो । र गरीव भनेको मर्न मात्र जन्मेको स्वयम्सिद्ध हुँदै गए । त्यस्तै देशले पनि शब्दमा धेरै ठाउँ परिवर्तित हुने मौका पाए तर घाउ आलो र तातोको तातो नै रहिरह्यो भने मलमको खोजी कसैले पनि महशुस गरेनन् । त्यसैले यहाँ सगरमाथा छ भन्दा पनि नेपाल कहाँ छ भन्ने प्रश्न २१ औं शताब्दीमा पनि जहाँको त्यही रहिरह्यो र नेपाल कुनै दुई देश वीचको तरुल हो भन्ने सबैले बिर्सिदै गए भने तरुल मीठो हुँदैन साथै ऋषिमुनीहरुको आहार होईन भन्ने कुरालाई विद्यमान कलहहरुले सावित गराउँदै लगे ।


र नेपालमा विद्यमान कलहहरुको कुरा गर्ने हो भने शायद जूनीले नपुग हुने कुरालाई कसैले नकार्न सकिदैनन् । हामीले जीवन जन्मलाई समेत मागकै परिभाषामा बुनेर आन्दोलन जस्तो पवित्र पुण्य यज्ञलाई पनि अपवित्र पार्दै लगी रह्यो । शायद मनुष्य हुुनुको दूभाग्र्य नै त्यही होला जसले गर्दा कहिल्यै कसैमा सद्बुद्धि पलाएनन् । सधैं सबैले विध्वंशका बाटाहरु नै अधिकार प्राप्तिका सहज माध्यम ठाने जुन विल्कुलै गलत हुन भने त्यसले प्राप्त हुने पनि खराब नै हुन भन्नुको अर्थ वीउ अनुसारकै फल मात्र प्राप्त हुने हुनाले अरु अरु केहीको अपेक्षा गर्नु मूर्खता नै हो । हुन त हामीले संघर्ष त्याग्यौं भने जहाँसम्म लाग्छ जीवन नै समाप्ति हुन्छ तैपनि संघर्षलाई बाटो बनाई कुलतमा आफुलाई फसाएको थाहा नपाउनु शायद जीवन जन्म एउटा पाप नै हुनेछन् । हामीले जीवन पाएको कुरालाई यो त कसैको केहीको नतीजा हो भन्दै त्यतिकै खर्च गर्नु आफु मानवीयताबाट अलगिएर जानु पनि हो । मैले यी कुरालाई अगाडि किन सारेको भन्दाखेरि देशको घाउलाई कसैले मतलब नगर्नु र आफ्नो स्वार्थले आफुहरु चल्नु आदीले मनको बहलाई कलमको मद्दतले पोख्ने कोशिस गरेको हुँ जुन कोशिस कसैलाई शायद विषै पनि सावित हुन सक्छ भने कसैको लागि अमृत तर नेपालको सन्दर्भमा अमृत सकेकै अवस्थालाई मैले पनि बुझेकै छु भने झन अरुले नबुझ्ने कुरा त हुनै सक्दैन ।


त्यस्तै हामी इतिहासबाट आफ्नो परिचय खोज्छौं तर इतिहासका पन्नाहरु जलाई वर्तमानमा आगो ताप्छौं जुन क्षणिक राप पाईएला तर इतिहासै मेटिएको कुरालाई पटक्कै मनन गर्दैनौं । आजभोलीको परिस्थितिमा, नेपालमा सबैको संस्कार जीर्ण हुने तवरले जल्दै गएको छ जसलाई निभाउनु पर्छ भन्ने लगभग सबैको स्मरणबाट शून्य भएको अवस्था निर्मित भएको छ र कत्तिले त त्यही शून्यताको भरपूर फाइदा लिंदै जातीय युद्धलाई बढावा दिनसम्म पनि लागी परेका छन् जसले गर्दा गौतम बुद्ध फेरि नेपालमा नजन्मिनु भन्नु नै हो । सीताको जन्म थलो नेपाल होईन भन्ने जत्थाहरु जन्मिन खोज्नु पनि यसका प्रमुख कारण नै हुन् । र नेपाल प्राकृतिक स्रोतको धनी राष्ट्र भनी गर्व गर्नु पनि बेकार नै हुनेछन् किनभने यहाँको त्यो प्राकृतिक सुन्दरताको के काम जसको निम्ति ज्यानको आहुति दिनुपर्ने उल्झनहरु यथावत शेष रहिरहन्छन भने, त्यस्तै पुग्न र अवलोकन गर्न कुनै सुविधा छैन, विकासका र बाटाहरु छैन साथै त्यसबाट उपलब्धिहरु न्युन भन्दा न्युन प्राप्त हुन्छन र त्यसका फाइदाहरु कालोबजारीले लिई रहन्छन भने नेपालमा आर्थिक सामाजिक विकासको निम्ति कोही पनि पर्यटक बनी आउने छैनन् ।

र मानव जाति भनेको शान्तप्रिय जन्तु हो । ऊ जीवनको हर मोडमा आफु दु:खमै डुबेर भएर पनि सुख र खुशीकै निम्ति सास फेर्नमै तल्लीन भई रहन्छन भन्ने कुरालाई देशको अभावलाई सभाव तुल्याउन विदेशीनु नै हो । उसलाई परिवारसँग रम्ने मन छ होला । उसलाई पनि जात्रा पर्वहरुमा हाँस्न मन छ होला । उसका पनि असिम चाहहरु होला जुन देशमै बसि पूरा गर्ने इच्छाहरुबाट विदेशमा पिचास बनेका होला । नचाहँदा नचाहँदै पलाएन हुने कुरालाई शायद विद्रोह नै बनाएका भए अझ भनौं प्राप्तिका बाटाहरु रोजेका भए यो देशको रुपरंग कस्तो हुन्छ होला एकचोटि शासक वर्गको ज्यादतिले सोच्नु पर्ने हो तर आफुहरु चोखिने मन्त्रबाट सबै विभूषित आम नेपालीहरुले गरि दिनाले नेता भनाउँदाहरु विभिन्न रुपको भत्ता र कमिशनमा रमी रहेका छन र आम नेपालीहरुले आफु विक्रि भएको अर्थलाई बुझ्न नचाहेर पनि ती त्यस्ता क्षणिक पशुहरु मौलाएका हुन् ।

र मानव बेचविखन भनेको महिलाको यौवनसँग मात्र आबद्ध हुनु र त्यसलाई मात्र ठूलो ठानिनुले गर्दा आज खुलेआम रुपमा पुरुषहरु विक्रि हुँदैछन् भने महिला तथा बालबालिका नहुने त कुरै आउँदैनन् भन्नुको अर्थ जहाँ कमिशनको कुरा विद्यमान हुन्छ त्यो विक्रि नै हो भने देश चाहे जुनसुकै नै होस त्यसको नीति खरिद नै हुनेछ र त्यो खरिद नै हो मात्र काटेर बेच्न मिल्दैन त्यो अर्कै कुरा हो । आजभोली सरकारद्वारा नै हामी नेपाली खुलेआम विक्रि भएको कुरालाई सरकारी भाषामा रोजगारी भन्ने व्याख्या हुँदै आएको कुरालाई सबैले हाँसीखुशी स्वीकारेका छन् भने भाषा सिकी मलाई किन्नु है भन्दै परिक्षामा सम्मेलित हुँदै विदेशी माटोमा मर्नु र बाँच्नु दो–साँधमा कमाईहरु आफुलाई बेची भित्र्याउनु परेका बाध्यता आम नेपालीहरुको हुँदै गएको अवस्था छ ।

 यसमा सरकारको ध्यान नजानु भनेकै कमिशन पाई रहनु नै मुख्य कुरा हो । र सञ्चार माध्यमले यसलाई बेवास्ता गर्नु भनेकै सरकारले भ्रमित पार्दा नि त्यसको जरो थाहा नपाउनु हो या चाहेर पनि खुलेर पत्रकारिता निभाउन नसक्नु नै हो । हुन त सबैको पेशा हो त्यसमा विवाद गर्नु जायज हुँदा नि नाजायज हुन्छ भन्ने कुरालाई जोताह र मालिक वीचको अधिकार क्षेत्र बेग्ला बेग्लै हुनु नै हो । आजभोली जहाँ जुनसुकै नाका वा मार्गमा आफ्ना आँखाहरु बिछ्याउनु विक्रि हुन जानेहरुको ताँती दिनहुँ सयौं भन्दा माथिकै हुन्छन् भने सिमित मात्रामा प्रविधि प्रशासनबाट दिक्क हुँदै लाग्नेहरु देख्छौं नै जसलाई चाहेर पनि फर्क है विक्न नजाऔं भन्ने आँटहरु हुँदा नि शीप र साधन दिने क्षमताहरु सरकार पहुँचवालाहरुले गुमाउँदै गएको कुराले देश अब कहिले उठ्छ भन्ने नै ठूलो मुद्दा बनेको छ । हामी पनि अरु जस्तै विकास र समृद्धि युक्त देश हुन चाहन्छौ । हाम्रो पनि चन्द्रमा जाने लक्ष्य र योजना छ तर पूरा कहिले हुने हो यो एक कल्पनीय सोच भएको छ भने त्यो पूर्ति कुन सरकारको पालामा हुन्छ भन्दै आन्दोलनलाई अगाडि सार्ने दुई दोषले अबका दिनहरुमा आम नेपाली श्रापित छन । भनिन्छ नेपाल सतीले सरापेको देश भनेर वास्तवमा सती भनेको के त भन्दाखेरि सहन शक्ति नै हो ।

 हामी नेपाली दिनकै विक्रि र खरिदको तराजुमा जोखिदै जाँदा नि कुनै शक्तिसँग त्यो दु:खको आवाज नहुनु र भएका शक्तिहरु पनि आ–आफ्नो दूनो सिधा पार्ने खेलमा रमी रहेको हुनाले आज पूरै नेपालीहरु विक्रि भई रहेको अवस्था विद्यमान छ । नेपालहरुको मोलमोलाई खुल्ला रुपमा सरकार सरकार वीच हुँदा नि हामी बोल्न नसक्ने छौं किनभने सबैलाई स्वदेशको माटो भन्दा विदेशको कमाई नै प्यारो लागेका छन् । नलागोस् पनि कसरी...? खानु परेकै छ भने बेअर्थमै भएपनि बाँच्नु परेकै छ ।
अन्तमा, यहाँ बाँच्नुको सार आफैंलाई बेच्नु सिद्ध भई रहेको अवस्था दिन दुगुणा र रात चौगुणाको गतिले क्रियाशील भई रहेको अवस्था छ भने यस्तोमा सरकारले र अरु अन्यले खुलेआममा नेपालीहरु बेच्ने र किन्ने काम हुन्छ नै । हामी गरीब छौं हुँदाहुँदै विवेकहीन पनि हुँदै गयौं भने जिउने कवज सहनशीलतालाई मान्दै गएको अवस्था छन जसले गर्दा अकुट सम्पत्ति संचय बानीबाट हामी पनि विभूषित हुँदै गयौं र पैसा नै सवथोक हो भन्ने सिद्धान्तबाट प्रतिपादित प्राणी बन्दै गयौं पनि जस्ले गर्दा यौवन लुटलाई या भनौं बाल श्रमलाई मात्र शोषन र बेचविखन ठानिदै जाँदा देशको अरु शक्ति सहजै विदेशीको लागि विक्रि हुँदै गए भने देश खोक्लिंदै जीर्ण अवस्थामा पुगे । यो जीर्णतामा कति दिनसम्म हाम्रा सन्ततीहरुको भविश्य चल्ने हो भन्ने सोच्न म आज बाध्य भएको छु भने कति दिनसम्म मैनबत्तीमै खाना पकाई खाई जिविका चलाई रहुँ...?

त्यसैले सम्बन्धि सबै निकायलाई चाँडो भन्दा चाँडो नेपालीहरु बेचविखन रोक्नेतिर कदम चालौं भन्ने आग्रह गर्न चाहन्छु । र विश्व निर्माण गर्न सक्ने नेपालीहरुले नेपाल बनाउन सक्दैनन् भनी सरकारले नेपाली बेच्ने काम ठप्प गर्नु नै पर्छ भन्ने आग्रह पनि गर्न चाहन्छु  साथसाथै विक्रिमा रम्ने नेपालीहरुलाई के आग्रह गर्न चाहन्छु भने तिम्रो कमाई देश चल्छ र घर खर्च टर्छ तर बन्नु पर्ने गाउँको पुल तिम्रै परिश्रमले मात्र बन्छ, तिम्रो शिपले मात्रै तिम्रो घर बन्छ । जोड्नु पर्ने गाउँ गाउँको बाटो अब तिमीले नै खन्छु भनी लागी परेको खण्डमा अवश्य विकासले सबैलाई छुने नै छन । हुनसक्छ यो मेरो कुरा मात्र तर मनन गर्ने हो भने पनि जराबाटै कीरा लागेको बोटलाई स्वच्छ र स्वस्थ्य बनाउन सक्छौं नै त्यसको लागि गाउँ भरिएको हुनु पर्‍यो भने माग र अधिकारका परिभाषाभित्र फरक के हो भन्ने पनि आत्मा मन्थन गर्नु आजको नितान्त आवश्यक सिद्धान्त पनि हुन् । होशियार ! एकातिर हामी पानी बेच्दैनौं भन्दै लागी परेका छौं भने उता सरकारी नीति नियमले हाम्रो रगतको मूल्य तोकि रहेका छन । जय देश, जय जनता ।

prashantsharmila2@gmail.com

प्रकाशन मितिः २०७२ माघ २८ गते बिहीवार
स्थानीय निकायहरुमा भ्रष्टाचारीहरुको चलखेल

स्थानीय निकायहरुमा भ्रष्टाचारीहरुको चलखेल

बीरगंज / स्थानीय निकायमा हुने गरेको भ्रष्टाचारलाई समाप्त पार्न अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगले अहिले सम्म आफनो सक्रियता देखाउन सकेका छैनन । भ्रष्टाचार र भ्रष्टाचारीहरुलाई समाप्त पारि छाडनेृ आफनो प्रतिबद्धता जाहेर गरेका अख्तियारले अहिले सम्म जिल्ला विकास समिती पर्सामा छापामारी गर्न सकेका छैनन । जिजिसमा एकअर्ब भन्दा बढीको बजेट रहेकोले जिविसका भ्रष्ट स्थानीय विकास अधिकारी गुरु प्रसाद सुवेदी र अन्य कर्मचारीहरुले लुटतन्त्र मचाउदै आइरहेका छन भन्ने कुरा जोसुकै पनि भन्न सक्छ । लेखा शाखामा कार्यरत कर्मचारीहरुले गाविसका सचिवहरुसंग कमिशन लिएर बजेट निकासा गर्नै गरेका छन । लेखा शाखाका कर्मचारीहरुले आफनो मनोपलिरुपमा कार्य गरेकाले सेवाग्राहीहरु निकै मर्माहित हुन पुगेको बेला अख्तियारले अहिले सम्म जिविसमा छापामार्नसकेका छैनन । पत्रपत्रिकाको विज्ञापन समेत दिन महिनो लगाउने लेखाशाखाका कर्मचारीहरुले अरु सेवाग्राहीहरुलाई कतिको मर्माहित पारीराखेका होलान भनेर सजिलै अनुमान लगाउन सकिन्छ । लेखाशाखामा कुनै पनि बजेट निकासा गर्नु पर्‍यो भने पहिले नै कमिशनको माग हुनेगरेका छन । जिविस पर्सामा कार्यरत कर्मचारीहरुको ठुल ठुला महल अहिले शहरमा रहेका छन । विगतका सालमा भ्रष्ट नेताहरुको संरक्षण प्राप्त भएकाले नै उनीहरुले अथाह सम्पति आर्जन गर्न सफल भएका हुन ।
जिविस पर्सामा आउनु भएको स्थानीय विकास अधिकारी गुरु प्रसाद सुवेदी बीरगंज उपमहानगरपालिका कार्यालयमा २०५१ /५२ सालमा  कार्यकारी अधिकृत बनेर आउनु भएको थियो । उपमहानगरपालिकाकार्यालयले करोडौ रुपैयाँको चु·ीकर ठेक्कामा दिने गरेका थिए । मेयर, उपमेयर र प्रत्येक वडा सदस्यहरुले मासिक १ लाख देखि २ लाख सम्म लिने गरेका थिए । चु·िकरमा हुने गरेको भ्रष्टाचारलाई प्रश्रय त्यसबेलाको कार्यकारी अधिकृत सुवेदीले नै दिने गरेका थिए । चु·ीकरमा हुने अनियमितताको रकम मेयर उपमेयर लगायत वडा सदस्यहरुले मात्रै लिएका थिए । बीरगंजका नामुद पत्रकारहरुले पनि लिन सफल भएका थिए । चु·ीकरमा भ्रष्टाचार भयो भन्दै भन्सार एरियामा रहेको चु·िकर कार्यालयमा पुगेका पत्रकारहरुले धर्ना दिएको बेला ठेकेदार र वडा सदस्यहरुले पत्रकारहरुलाई मिलाउनको लागि कम्तिमा डेढ लाख भन्दा रकम दिएका थिए । तर त्यो रकम पत्रकारहरुले आपसमा बाँडफाँड गरेर लिएको थियो । चु·िकरमा मासिक रकम पनि पत्रकारहरुले पाउने गरेका थिए । लुटको धन फुफुको श्रद्धा सम्झीेर सबैले भ्रष्टाचार गर्न सफल भएको बेला कार्यकारी अधिकृत सुवेदी कसरी स्वच्छ इमानदार राष्ट्र सेवक भएर उपमहानगरपालिकामा काम गरेका हुन सक्छ । अरबौ रुपैयाँको भ्रष्टाचारमा संलग्न रहेका त्यसबेलाका कार्यकारी अधिकृत सु्वेदी पुन जिविस पर्साको स्थानीय विकास अधिकारी भएर आउनु भएको छ ।
जिविस पर्सामा नगरपालिका भन्दा बढि बजेट हुने गरेकाले स्थानीय विकास अधिकारीले बजेटमा नै आँखा गाडेकाले उनी आएका हुन । जिविस पर्सामा हुने गरेको भ्रष्टाचार अनियमितताको बारेमा देनिक प्रत्रिकाहरुले समाचार प्रकाशित गर्दै आइरहेका छन । स्थानीय विकास अधिकारी इमानदार भएको भए उनको बारेमा भ्रष्टाचारको बारेमा समाचार लेख्न आवश्यकता नै थिएन । जिविस पर्सामा कर्मचारीहरुले भ्रष्टाचार अनियमितता गरेर कमाउन सफल भएकाले समाचार बन्न पुगेको छ । स्थानीय विकास अधिकारी सुवेदीले विकासको नाममा बजेट सिधाउने र भ्रष्टाचार गरि अकुत सम्पपति आर्जन गर्न खोजेकाले नै उनी अहिले चर्चाको विषयमा पुगेको छ । अख्तियारले २०४७ सालदेखि स्थानीय निकायहरुमा हुने गरेको भ्रष्टाचार अनियमितता बारे छानविन गर्न सफल  भएमा अरबौ रुपैयाको रकम भ्रष्टाचार गरी सम्पति आर्जन गर्न सफल भएका ०४७ सालदेखिको मेयर उपमेयर, वडा सदस्यहरु सबै कारवाहीमा पर्न सक्छन । त्यस्तै गरि जिविसमा सभापति ,उपसभापति र जिल्ला एरिया सदस्यहरुले मचाएको खरबौ रुपैयाँको बजेटमा मचाएको भ्रष्टाचारलाई छानविन गर्न सफल भएमा सभापति उपसभापति एरिया सदस्यहरु सबै भ्रष्टाचारको आरोपमा जेल जाने थियो । राज्यको खरबौ रुपैयाँ भ्रष्टाचार गरि सम्पति आर्जन गर्न सफल भएका नेता कर्मचारीहरुको सम्पत्तिमाथि अहिले सम्म कारवाही गर्न नसक्नु अख्तियारको नियतमाथि पनि शंका गर्नु पनै बेला आएको छ ।
भ्रष्टाचारीलाई रकम मात्रै चाहियो

भ्रष्टाचारीलाई रकम मात्रै चाहियो

बीरगंज /यातायात व्यवस्था कार्यालयका कर्मचारीले जस्तो सुकै कार्य गर्नको लागि रकम नै माग्ने गरेका छन । सवारी अनुमति पत्रमा व्यापक भ्रष्टाचार अनियमितता गरेर कमाउन  सफल भएका यातायात कार्यालयका कर्मचारीले सानो भन्दा सानो कामको लागि रकम माग्ने गरेकोले सेवाग्राही निकै पिडीत हुन पुगेको छ । नेपाल सरकारको नोकर भएर सर्वसाधारण जनताको पक्षमा काम गर्न अलिकति पनि इमानदारीता न देखाएर रकम मागी दुख दिने गरेकाले त्यस्ता कर्मचारीको नै विगबिगीले गर्दा बसको र· परिवर्तन गर्नको लागि पनि भ्रष्ट कर्मचारीलाई रकम बुझाउनु पर्ने बाध्यता नै रहेको छ । समासचार शुत्रका अनुसार बस धनीले आफनो बसको र· परिवर्तन गर्नको लागि निवेदन दिदा यातायात कार्यालयका कर्मचारीले रु. ५ हजार दिएमा मात्रै र· परिवर्तन गरिएको सिफासिर गरिने दवाव बस धनीलाई दिएकाले कार्यालयमा भ्रष्ट कर्मचारीको कति मनोपलि रहदै आइरहेको छ भन्ने जोसुकैपनि भन्न सक्छ । आफनै बसको रु· परिवर्तन गर्न निवेदन दिदा कर्मचारीले पहिले नै रकम माग्ने गरेकाले बस धनी निकै पिडीत भएका छन । 
गोली हान्ने र बम पड्काउने रवि सिंह अपराधी होइनः एस.पी. लोहनी

गोली हान्ने र बम पड्काउने रवि सिंह अपराधी होइनः एस.पी. लोहनी

पर्साका एसपी दिवेश लोहनीले रवि सिंह अपराधी हैन किन भने ?
कुख्यात अपराधी सुनिल सिंहका सदस्य रवि सिंह रहेको खुलासा

वीरगंज ।

बीरगंजका ब्यापारी महेश कादम्बीया माथी गोली प्रहार गर्ने रवि सिंह भारत बिहारका कुख्यात अपराधी सुनील सिंह समुहका सदस्य रहेको खुलाशा भएको छ ।
मोतीहारीको जेलमा रहेका सुनिल सिंहले वीरगंजका उद्योगी र व्यापारीहरुलाई फोन मार्फत धम्की दिई रकम असुली गर्ने गरेको छ । भारतीय अपराधी सुनील सिंह गिरोहका सदस्यहरु बीरगंजमा सक्रिय रहेको छन ब्यापारी महेश कादम्बियालाई गोली प्रहार गर्ने, दुईवटा हतियार र दुईवटा शतिmशाली बम प्रहार गर्ने रवि सिंहलाई पर्साका प्रहरी उपरीक्षक दिवेश लोहनीले पत्रकार सम्मेलन गरी रवि कुख्यात अपराधी नभएको र पृष्ठ भुमि हेर्दा कुनै अपराधी क्रियाकलापमा संकलग्न नरहेको अभिव्यक्ति दिंदा वीरगंजका व्यापारीहरु छक्क परेका छन् ।
हामीलाई बिशेष स्रोतले जनाए अनुसार रवि सिंहले बिगत ६ महिना अगाडी जिल्ला प्रहरी कार्यलय पर्साका क्रईम ब्राञ्चका निर्मल ज्ञावलीलाई फोन मार्फत धम्की समेत दिएका थिए । “तुम एक मारेगा मै दो मारुँगा, अब देखो वीरगंज मे कैसे आंतक मच्चाउँगा” भन्दै धम्की समेत दिएको हो ।
वीरगंज उपमहानगरपालिका पानीटंकी स्थित बस्ने एक डाक्टरलाई बिगत ६ महिना अगाडी रवि सिंहले मोवाईलमा फोन गरी “ज्यान प्यारी हे तो हमारी बात मानो, नही तो तुम्हारा दिया बुतजायगा” भन्दै धम्की दिएपछि तत्कालिन क्राईम ब्रान्चका सई निर्मल ज्ञवालीले नक्कली ब्यापारी बनी फोनबाट अपराधी रवि सिंह संग डील गरी रकम लिन आउन आग्रह गरेपछि सुनिल सिंहका सदस्य बताउने रवि सिंहले हमारा आदमी तुम्हारा पास जाएगा उसे रकम दे देना भनेपछि रकम लिन आएका तीन जना अपराधीहरु मध्ये एक जना भारत रक्सौल निवासी रामबाबु साहलाई वीरगंजको श्रीराम हलबाट पर्सा प्रहरीले प्रकाउ गर्ने सफल भएको थियो अन्य दुई जना प्रहरीको लापरवहीले भाग्न सफल भएको थियो ।
पक्राउ गरिएका रामबाबु हाल बीरगंज कारागारमा कैदी जीवन बिताईरहेका छन् भने सई निर्मल ज्ञवालीलाई धम्की दिने रवि सिंह यहि हो भन्ने थाहा हुँदाहुँदै पनि पर्साका प्रहरी उपरीक्षक दिवेश लोहनीले रवि सिंह अपराधी होईन भनेर किन अभिब्यतिm दिएका छन् ? पर्सा प्रहरीमाथि नै शंका उब्जिएको छ । सई निर्मल ज्ञवालीलाई फोनबाट धम्की दिएको रकेर्ड पनि सुरिक्षत रहेको छ ।
यस दैनिकले भारतका कुख्यात अपराधी सुनाील सिंह गिरोहका सदस्य रवि सिंह बीरगंजमा आतंक मच्चाएको समाचार ६ महिना आगाडी समाचार सम्प्रेष्ण गरेको थियो । साभार:वीरगंज समाचारपत्र दैनिक